970
Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 61.
971
ал-Канун. Т. 1. С. 75.
972
Указ. соч. Т. 2. С. 7–8.
973
Указ. соч. С. 8.
974
ан-Наджат. С. 163.
975
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. С. 342.
976
Указ. соч. С. 332–333; Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 145.
977
Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 147.
978
ан-Наджат. С. 163.
979
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. С. 345; Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 147.
980
Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 147; ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. С. 341.
981
ан-Наджат. С. 162.
982
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. С. 252; Раса’ил. С. 88.
983
Раса’ил. С. 88; ал-Мазхаб ат-тарбави ‘инда Ибн Сина. С. 415.
984
Подробнее об этом см.: ан-Наджат. С. 163–164; ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. С. 352–353; Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 37–39.
985
Подробнее об этом см.: Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 39–40.
986
В своём комментарии к «ал-Ишарат ва ат-танбихат» Ходжа Насир ад-Дин Туси называет первую категорию «обладающими мыслью» (асхаб ал-фикр), а вторую – «обладающими интуицией» (асхаб ал-хадс) (ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. с. 355).
987
Шифа’, Таби‘ийат, Нафс. С. 40.
988
ал-Мазхаб ат-тарбави ‘инда Ибн Сина. С. 418.
989
В одном из своих трактатов Ибн Сина пишет о сверхъестественных способностях следующее: «Наши души в начале их сотворения являются разумными не актуально, а потенциально. Они становятся разумными актуально по причине стремления к этому. И это происходит тогда, когда она освоит частные формы, существующие в вообра-
990
ал-Мазхаб ат-тарбави ‘инда Ибн Сина. С. 373.
991
Шифа’, Илахийат. С. 429.
992
ал-Мазхаб ат-тарбави ‘инда Ибн Сина. С. 373.
993
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 2. С. 306.
994
ал-Мазхаб ат-тарбави ‘инда Ибн Сина. С. 355.
995
Шифа’, Илахийат. С. 429–430.
996
Указ. соч. С. 455.
997
ал-Мазхаб ат-тарбави ‘инда Ибн Сина. «Рисал фи ал-ахлак». С. 369–370.
998
Указ. соч. С. 370 и далее.
999
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 3. С. 377.
1000
Ибн Сина различает совершенство и благо и считает благо ограниченным совершенством, ведь благо каждого объекта – это то, что выбирает сам объект. Поэтому благо любого объекта – это особое совершенство, на которое он обращает своё внимание благодаря своей первичной способности. (Указ. соч. С. 341).
1001
Указ. соч. С. 342–343.
1002
Указ. соч. С. 341–342.
1003
Указ. соч. С. 343.
1004
Там же.
1005
Указ. соч. С. 340.
1006
Указ. соч. С. 334.
1007
Указ. соч. С. 334–335.
1008
Указ. соч. С. 334–335.
1009
Указ. соч. С. 345.
1010
Указ. соч. С. 345.
1011
Раса’ил. С. 261.
1012
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 3. С. 349.
1013
Шифа’, Илахийат. С. 430–431.
1014
Раса’ил. С. 261.
1015
Указ. соч. С. 260–261.
1016
Там же.
1017
Шифа’, Илахийат. С. 423.
1018
Указ. соч. С. 423 и 455; ан-Наджат. С. 328.
1019
Шифа’, Илахийат. С. 455.
1020
Указ. соч. С. 442.
1021
Раса’ил. С. 279.
1022
ал-Ишарат ва ат-танбихат. Т. 3. С. 350.
1023
Указ. соч. С. 354.
1024
Указ. соч. С. 355.
1025
Указ. соч. С. 354.
1026
Указ. соч. С. 355.
1027
Указ. соч. С. 350.
1028
Указ. соч. С. 352.
1029
Там же.
1030
Указ. соч. С. 350.
1031
Шифа’, Илахийат. С. 451.
1032
Ибн Сина называет эти три категории «мудаббирун», «сунна‘«и «хафаза».
1033
Шифа’, Илахийат. С. 447.
1034
Указ. соч. С. 447–448.
1035
Указ. соч. С. 448.
1036
Указ. соч. С. 447.
1037
Указ. соч. С. 451.
1038
Там же.
1039
Сиддик, ‘Иса. Джашн-намаи Ибни Сина. «Назарийати Ибни Сина дар баби та‘лим ва тарбийат». С. 149; Мусахиб, Гуламхусайн. Да’ират ал-ма‘арифи фарси. Т. 1. С. 34; Раванди, Муртаза. Сайри фарханг ва тарихи та‘лим ва тарбийат дар Иран ва Урупа. С. 26.